I tusen knas...

Det byrja for eit par veker sidan. Stian tok ut av oppvaskemaskinenen, to suppetallerkener stod litt oppå kvarandre, idet han tar dei frå kvarandre kakkar den eine skåla borti den andre. Det blei to gode hakk i begge skålene.

Forrige veke var Lilly ute på krypetur borte med sofaen, mamma stod borte med vasken. Korga med strikketøy og liknande var fjerna, det same var pc'en som litt tidlegare hadde lege nedanfor stovebordet. Området var sikra. Trudde eg. KNUS! Sjølvsagt drar Lilly i ein ledning som heng oppetter veggen og leder til ein lampe i glas. Kvar og ein som hadde vore på oppdagingsferd på golvet i stova vår hadde gjort det.

Så i dag, då var det min tur. Eg har akkurat sett ei kake i omnen og held på å rydde vekk middagsoppvasken slik at eg kan byrje på kakeoppvasken. Eg tar ei mugge med meg bort til skapet, opnar skapdøra og KABANG, eller KNUS (eller kva lyd det nå lagar)! Det kvite, runde fatet med "blonde"kant som står lent opp bak glassskåla med stett (begge bryllupsgåver) glir ned og skubber skåla ut av hylla. På vegen ned treff skåla mugga eg held i handa. Fatet står med ei uskyldig mine på kanten av hylla med manglande kant...skåla ligg i tusen knas på golvet, og mugga slapp unna med ein liten del av kanten i manko.

Husfrua er oppgitt....

......eg klarte ihvertfall å hugse kaka som stod i omnen midt oppi alt styret.